τάξη μου

Οι περισσότεροι από εμάς θυμόμαστε τις Κυριακές των σχολικών μας χρόνων, μεταξύ άλλων, και για τη σχετική πίεση που νιώθαμε να ολοκληρώσουμε τα διαβάσματα της Δευτέρας. Η πίεση αυτή συνεχίζει να υπάρχει και όταν είμαστε πλέον γονείς, καθώς τα παιδιά μας έχουν να ολοκληρώσουν τις δικές τους σχολικές υποχρεώσεις που με τα χρόνια γίνονται όλο και περισσότερες. Αυτή η προσπάθεια γονιών και παιδιών δεν είναι χωρίς εντάσεις και προστριβές. Πολλά παιδιά-και ιδιαίτερα στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού- δυσκολεύονται να κάνουν οργανωμένο διάβασμα, αποσπώνται εύκολα και πολλές φορές αδυνατούν να παρακολουθήσουν τους ρυθμούς της υπόλοιπης τάξης και των παραδόσεων του σχολείου. Το πώς θα οργανώσει ένα παιδί το διάβασμά του ήδη από τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, παίζει σημαντικό ρόλο όχι μόνο για τις μετέπειτα σχολικές του επιδόσεις, αλλά και για τη σχέση που θα αναπτύξει με το διάβασμα και τη μάθηση γενικότερα. Είναι δηλαδή αυτές οι πρώτες συνήθειες διαβάσματος και σχολικής συμπεριφοράς πολύ σημα...

  Αυτή είναι λοιπόν, φίλοι συνάδελφοι, μια ερώτηση που θεωρώ δε θα βαρεθούμε ποτέ να ακούμε: Και τι κάνετε πια εσείς οι δάσκαλοι; Γιατί λέτε συνέχεια ότι κουράζεστε τόσο; Σχολάτε πιο νωρίς απ’ όλους και έχετε και παράπονο; Τι σας παιδεύει ακριβώς; Η ζωγραφική και η ανάγνωση; Θα απαντήσω, λοιπόν, σε όλους εσάς που δε γνωρίζετε- ή δεν υποθέτετε, ή δε μάθατε ως τώρα- τι ακριβώς κάνουμε εμείς οι δάσκαλοι. Δεν είναι τόσο εύκολο- όσο νομίζετε μερικοί- τα πρωινά που τα μισά παιδιά έρχονται νυσταγμένα και τα άλλα μισά εκστασιασμένα, να τα επαναφέρουμε στον ρυθμό του σχολείου και να μην επικρατεί ζούγκλα. Δεν είναι απλό να τα εκπαιδεύσουμε πως να γράφουν, πως να μιλούν, πως να αντιδρούν, πως να φέρονται, πως να αλληλεπιδρούν. Δεν είναι παιχνιδάκι να τους δώσουμε να καταλάβουν πως μεγαλύτερη σημασία έχει να γίνουν σωστοί άνθρωποι και δευτερευόντως καλοί μαθητές. Θέλει κόπο να τα πείσεις πως κάθε λάθος είναι το “σκαλάκι” για μια επιτυχία κι όχ ι ένδειξη αδυναμίας ή έλλειψης προσπάθειας. Θέλει...